Z dystansu czasu widać najlepiej, iż polityka sanacyjna Józefa Piłsudskiego - jako tama postawiona nierównościom społecznym - wskrzesiła etap wznoszenia Polski uporządkowanej moralnie. Polski nowej, dźwigającej się z półsnu, zapóźnienia, niepewności oraz stęsknionej za idealnym stanem stosunków wewnętrznych, bez współczynnika tymczasowości. Wiemy dziś dobrze, iż wynikająca z ówczesnych realiów potrzeba natychmiastowego przerwania koszmaru łapownictwa partyjnego, wyeliminowała z życia politycznego męty żyjące na koszt Polski. W tej bezideowej masie faryzeuszy bez uzdolnień, każdy był inny, lecz nie przeszkadzało im to w najmniejszym stopniu kraść majątku narodowego. Łupić własność Polaków. Istoty myśli sanacyjnej zatem nie można lekceważyć, gdyż brak zrozumienia interesu narodowego przed Majem, miał ścisły związek z maksymalnym rabunkiem dóbr II RP. Wszak w warunkach degenerującej „próżni” (znienawidzonej sejmokracji), chciwego, nienasyconego egoizmu PSL, brutalizacji języka endecji oraz niechęci do przełomu politykierów z kręgu kuglarzy Chjeno-Piasta, osobista odwaga Marszałka Piłsudskiego doprowadziła do odblokowania ubezwłasnowolnionego społeczeństwa. W pomajowym czynie modernizacji kraju, właśnie poczucie odgrywania podmiotowej, współdecydującej roli przez społeczeństwo było – co znamienne – czynnikiem dynamizującym demokratyzację. Nie wolno również zapominać, że podjęcie 12 Maja 1926 r. „boju” z wyrafinowanymi nieudacznikami i parweniuszami, z wybujałym nowobogackim blichtrem notabli, zagwarantowało II RP stabilności ekonomiczną. Dlatego czyn sanacyjny z lat 1926- 1939 przyznał rację tym, który zadbali o szczęście narodu, a nie tym, co strzegli konformizmu w szeregach upartyjnionego Centrolewu Co ważnego należy jeszcze wyakcentować, gdy spieramy się o zdobycze prodemokratyczne lat 1926/1939? Na pewno imponującą formę godnego bytu i postęp gospodarczy stworzony przez tamtą generację piłsudczyków. W tej sprawie przytoczmy opinię ministra Eugeniusza Kwiatkowskiego: „W życiu państwa przełom dokonany przez Józefa Piłsudskiego rozgraniczył dwie rożne epoki: okres marazmu politycznego i gospodarczego od okresu niewątpliwych i wszechstronnych sukcesów”. Taka jest prawda historyczna, a nie zabetonowane szablony i schematy myślowe, głęboko zapadłe w niereformowalne umysły. A ponieważ Maj pozostał wzorem dla każdej akcji emancypacyjnej, to wypracowana po roku 1926 idea sprawiedliwości społecznej podlega nieustannemu atakowi. Najbardziej zajadłej, mechanicznie przenoszonej demagogicznej swobodzie interpretacyjnej, aranżowanej zasadniczo przez wszystkie nurty, koterie, grupy antyniepodległościowe.